Een paar maanden geleden keek ik op een doordeweekse avond naar mijn stappenteller. Ik had die dag amper drieduizend stappen gezet. En dat terwijl ik het gevoel had dat ik de hele dag druk bezig was geweest.
Ik had gewerkt, boodschappen besteld, de kinderen geholpen met hun huiswerk en nog wat administratie gedaan. Maar als ik erover nadacht, had ik het grootste deel van de dag gewoon gezeten.
Acht uur achter mijn bureau. Daarna aan tafel. En ’s avonds nog een paar uur in de zetel.
Ik schrok er eigenlijk een beetje van.
Vroeger speelde ik regelmatig badminton en ging ik in het weekend vaak wandelen. Maar met een drukker gezinsleven waren die gewoontes langzaam verdwenen.
Ik had niet echt een hekel aan sporten. Het was er gewoon telkens niet van gekomen.
Het begon met een toestel van mijn schoonbroer
Mijn schoonbroer had al een tijdje een crosstrainer thuis staan. Telkens wanneer we bij hem langsgingen, zag ik dat toestel in de garage.
Op een dag vroeg ik of hij het eigenlijk nog gebruikte.
Hij vertelde dat hij er regelmatig een halfuurtje op stond, meestal wanneer hij van zijn werk thuiskwam. Niet om voor een marathon te trainen of enorme sportieve prestaties neer te zetten, maar gewoon omdat hij anders te weinig beweging had.
Dat klonk me bekend in de oren.
Ik mocht zijn toestel eens proberen en was vooral benieuwd hoe de beweging zou aanvoelen.
Het eerste wat me opviel, was dat mijn voeten voortdurend op de pedalen bleven staan. Je maakt een soort vloeiende, elliptische beweging, zonder telkens opnieuw met je voeten op de grond te landen.
Dat voelde anders dan wandelen of lopen.
Bovendien kon ik met de bewegende handgrepen ook mijn armen gebruiken. Het duurde even voor ik het ritme goed te pakken had, maar na enkele minuten ging het bijna vanzelf.
Na een kwartiertje begon ik behoorlijk warm te krijgen.
En ik dacht: dit zou thuis eigenlijk wel handig zijn.
Onze berging werd een kleine sportruimte
Een maand later stond er bij ons ook een crosstrainer.
Ik had eerst overwogen om hem in de slaapkamer te zetten. Mijn vrouw vond dat geen geweldig idee en achteraf gezien had ze waarschijnlijk gelijk.
Zo’n toestel neemt meer ruimte in dan je op een foto zou denken.
Je moet niet alleen rekening houden met de lengte en breedte, maar ook met de bewegende handgrepen en de hoogte tijdens het trainen.
Uiteindelijk hebben we de berging wat opgeruimd.
De oude dozen gingen naar het containerpark, we verplaatsten een kast en plots hadden we voldoende plaats voor een bescheiden sporthoekje.
Ik legde een mat op de vloer en zorgde dat er een raam open kon.
Het ziet er niet uit als een luxueuze fitnessruimte, maar dat hoeft voor mij ook niet. Er staat een ventilator, een klein rekje voor mijn fles water en meer heb ik eigenlijk niet nodig.
Het toestel staat er nu een paar maanden en wordt verrassend regelmatig gebruikt.
Niet alleen door mij trouwens. Mijn vrouw stapt er af en toe ook op, vooral wanneer ze nog even wil bewegen na een lange werkdag.
Ik moest leren om rustiger te beginnen
Mijn eerste echte training thuis was geen groot succes.
Ik had de weerstand behoorlijk hoog gezet, omdat ik dacht dat het anders weinig zin had. Na tien minuten voelde ik mijn benen verzuren en keek ik voortdurend naar het scherm.
Ik had mezelf weer eens overschat.
De dagen daarna ben ik het anders gaan aanpakken.
Ik begon met een rustige weerstand en concentreerde me vooral op de beweging. Rechtop blijven, mijn schouders ontspannen en niet voortdurend op de handgrepen leunen.
Na verloop van tijd kon ik de trainingen geleidelijk verlengen.
Tegenwoordig probeer ik meestal vijfentwintig tot dertig minuten te bewegen.
Soms gebruik ik de vaste handgrepen en concentreer ik me vooral op mijn benen. Op andere momenten neem ik de bewegende handgrepen vast, zodat mijn armen mee bewegen.
Die afwisseling maakt het voor mij aangenamer.
Ik heb ook ontdekt dat je niet noodzakelijk sneller hoeft te bewegen om een training zwaarder te maken. Je kunt gewoon de weerstand wat verhogen en hetzelfde rustige tempo aanhouden.
Al moet ik toegeven dat ik meestal liever niet te zwaar train. Het moet nog een beetje plezant blijven.
Het grote voordeel zit voor mij in het comfort
Wat me aanspreekt aan dit toestel, is de vloeiende beweging.
Wanneer ik lang niet gelopen heb en dan plots weer een stevige looptraining probeer, voel ik dat vaak aan mijn benen. Bij de crosstrainer ervaar ik minder schokken, omdat mijn voeten op de pedalen blijven.
Dat betekent natuurlijk niet dat het toestel voor iedereen automatisch de beste keuze is. De paslengte, houding en weerstand moeten bij je passen.
Maar voor mijn manier van bewegen voelt het prettig aan.
Ik hoef ook geen ingewikkelde oefeningen uit te voeren. Zodra ik op het toestel sta, kan ik beginnen.
Dat klinkt misschien banaal, maar ik ben nu eenmaal iemand die afhaakt zodra iets te veel voorbereiding vraagt.
Bij badminton moest ik een terrein reserveren, afspreken met iemand en zorgen dat ik op tijd vertrok.
Hier hoef ik alleen maar mijn sportschoenen aan te trekken.
En als ik twintig minuten later alweer onder de douche wil staan, kan dat gewoon.
Waarom ik niet meer naar calorieën kijk
Tijdens de eerste weken keek ik bijna voortdurend naar het aantal calorieën op het scherm.
Na iedere training wilde ik weten hoeveel ik zogezegd verbrand had.
Maar ik merkte al snel dat verschillende toestellen heel andere waarden geven. Bovendien hangt het werkelijke energieverbruik van veel meer af dan alleen de tijd die je op zo’n apparaat staat.
Daarom ben ik daar minder aandacht aan gaan besteden.
Ik kijk nu vooral naar hoe lang ik bewogen heb en hoe de inspanning aanvoelt.
Op maandag bijvoorbeeld, na een drukke werkdag, wil ik meestal gewoon rustig bewegen.
Dan zet ik een podcast op en blijf ik een halfuurtje in hetzelfde tempo doorgaan.
Op zaterdag maak ik er soms een stevigere training van. Dan wissel ik een paar minuten met wat meer weerstand af met rustigere stukken.
Meer structuur heb ik eigenlijk niet nodig.
Ik heb ook geen ambitie om iedere week beter te presteren dan de week ervoor.
Soms heb ik zin om me eens goed in het zweet te werken. Een andere keer wil ik gewoon niet de hele dag stilzitten.
Allebei vind ik waardevol.
Er zijn ook nadelen
Ik zou liegen als ik beweerde dat een crosstrainer in huis alleen maar voordelen heeft.
Het grootste nadeel is wat mij betreft de ruimte.
Zelfs wanneer je een relatief compact model koopt, blijft het een behoorlijk apparaat. In een klein appartement zou ik er zeker eerst goed over nadenken.
Daarnaast vind ik het belangrijk dat de beweging soepel aanvoelt. Ik heb tijdens mijn zoektocht enkele goedkopere toestellen geprobeerd waarbij de paslengte nogal kort was.
Daar voelde ik me minder comfortabel op.
Ook de stabiliteit maakt verschil. Wanneer je stevig beweegt en de handgrepen gebruikt, wil je dat het toestel netjes op zijn plaats blijft staan.
Mijn advies zou daarom zijn om niet uitsluitend naar de prijs of het aantal trainingsprogramma’s te kijken.
Probeer vooral eens hoe je erop beweegt. Dat zegt voor mij veel meer dan een lange lijst technische functies.
En vergeet niet dat het toestel af en toe onderhoud nodig heeft. Ik controleer regelmatig of alles nog goed vastzit en maak het na gebruik schoon.
Zeker wanneer je veel zweet, is dat geen overbodige luxe.
Wat een halfuurtje bewegen met mijn dag doet
Vorige week had ik zo’n werkdag waarop werkelijk alles tegelijk leek te komen.
Telefoontjes, mails, deadlines en tussendoor nog allerlei kleine problemen die dringend opgelost moesten worden.
Toen ik mijn laptop dichtklapte, had ik hoofdpijn van het turen naar mijn scherm. Mijn eerste gedachte was om onmiddellijk op de zetel te gaan liggen.
In plaats daarvan trok ik mijn sportschoenen aan en ging ik twintig minuten bewegen.
Geen zware training, gewoon rustig.
Toen ik klaar was, voelde ik me nog altijd moe, maar op een andere manier. Mijn hoofd was rustiger en ik had eindelijk het gevoel dat ik iets anders gedaan had dan werken.
Dat is ondertussen de belangrijkste reden waarom ik het blijf doen.
Niet om een indrukwekkend sportief doel te behalen en ook niet omdat ik plots bijzonder gedisciplineerd geworden ben.
Ik vind het gewoon fijn om na een dag stilzitten mijn lichaam wat te gebruiken.
Natuurlijk ga ik nog altijd graag buiten wandelen. En wanneer iemand vraagt om een partijtje badminton te spelen, zeg ik meestal enthousiast ja.
Maar op gewone werkdagen is het handig om een alternatief achter de hand te hebben.
Ik denk trouwens dat we sporten soms veel te ingewikkeld maken. Alsof het alleen telt wanneer je minstens een uur bezig bent, een compleet trainingsschema volgt of voortdurend je resultaten verbetert.
Voor mij hoeft dat allemaal niet meer.
Soms is een halfuurtje bewegen in de berging, tussen de wasmachine en de voorraadkast, meer dan voldoende.
En dat is misschien niet bijzonder spectaculair, maar het is wel iets wat ik kan blijven volhouden.